BEŞA 2
Di tabloyên Kahraman de, têkiliya kevneşopî ya ku bedewî bi zarafet, aheng û kêfa estetîkî re ava dike, li hemberî beden, şîdet, trawma û dîrokê diguhere. Beşa duyemîn, bi rêya pratîka hunermend vê veguherînê dinirxîne.
JICIHKIRINA BEDEWIYA ÎDEAL
Ev nêzîkatî şertên ku em fîgura jinê ya Kahraman ji nû ve bifikirin pêk tîne; ev yek bi têkiliya wê ya bi formên îdealîzasyonê yên ku bi sedsalan di çanda dîtbarî ya Japonî de ava bûne re girêdayî ye. Di berhema wê ya bi navê Moustache Mask de, ev têkilî bi taybetî di avakirina rû de xwe diyar dike. Birûyên fîgurê, çavên wê yên bi şekil, çermê wê yê monokrom, porê wê yê bi rêk û pêk û avahiya devê wê ya pîvandî, bi repertuwara rûyê stîlîzekirî ya fîgura jina Japonî re têkilî datîne. Tîpa jina îdeal a ku di kevneşopiya Bijin-gayê de pêşketiye, bi paşvekişandina taybetmendiyên fîzyonomîk ên takekesî, rêvebirina porê wekî girseyeke grafîkî, formkirina rêjeyên rû bi awayekî ku dikare dubare bibe û parastina îfadeyê di nav aramiyeke kontrolkirî de tê nasîn. Ev taybetmendî têkiliya wê bi tîpeke dîtbarî ya diyarkirî re dide. Di çanda dîtbarî ya populer a Japonî ya demên paşê de, bi taybetî di estetîka mangayê de, ev kod bi awayên cuda didome. Çav, por, dev û birû vediguherin nîşaneyên grafîkî yên ku rewşa hestyarî diparêzin û diyar dikin. Bi vî awayî, fîzyonomiya takekesî vediguherê aliyekî ku karakterê pêk tîne û dibe tiştekî ku dikare dîsa û dîsa were xêzkirin.
Moustache mask, 2021, Oil on linen, 88.9 x 88.9 cm, 35 x 35 in
Di Moustache Maskê de, ev rûyê îdealîzekirî bi taybetî bi xuyabûna birû û simêlê re dest bi windakirina yekparebûna xwe dike. Birûyên stûr ên ku li seranserê derdora çavan vedikişin û şîn dibin, vediguherin xêzên grafîkî yên hêzdar ên ku mîmariya îfadeyî ya rû diyarkirin. Tîrbûna birûyan û hiştina wan di rewşa xwe ya bêdestwerdanê de, aramiya rûyê jina îdealîzekirî têk dibe. Simêlê nazik ê ku li ser lêva jorîn şîn dibe û diyar dibe jî, vê gerginîyê vediguhezîne asteke din a madî. Mûyê rû vediguherê şopeke madî û eşkere ku rûbera bedewiya îdeal a wekî bêmû û lûs hatiye sêwirandin qut dike û berevajî dike.
Palm Climbers, 2024, Oil and acrylic on linen, 203.2 x 292.1 cm, 80 x 115 in
Dema ku tîrbûna grafîkî ya birûyan û hebûna madî ya simêlê bi hev re werin nirxandin, rû êdî nikare wekî berhevoka taybetmendiyên fîzyonomîk were xwendin. Çav, birû, por, lêv û mûyê rû vediguherin nîşaneyên dîtbarî yên cuda ku nîşan didin rû ji aliyê çandî ve çawa hatiye formkirin. Bedewî bi lûsbûn, rêkûpêkbûn û pîvanê tê avakirin; li hember vê yekê, Kahraman bi tîrbûna mûyan di fîgura xwe de yekparebûna xwezayî ya rû ji cihê xwe radike û ev yek dibe êrîşeke dîtbarî li ser tiştê hilbijartî û rêkxistî. Maskeya ku fîgur di destê xwe de digire, vê êrîşa dîtbarî zelaltir dike. Maske, bêyî ku rû veşêre, wekî delîleke duyemîn dixebite ku eşkere dike rû bi xwe qada nûnertiyê ye. Beşa xuya ya rû, bi rêya maskeya mûyî ya zêdekirî, vediguherê qada ku formên cuda yên nûnertiyê li ser hev dicivin û têkildar dibin. Ji ber vê yekê, di Moustache Maskê de mesele tenê civandina nîşangirên mêyane û nêrane yên di heman bedenê de nîne. Meseleya bingehîn ew e ku “rûyê jinê” bi kîjan hilbijartinên dîtbarî re tê mêyanekirin, bedewkirin û naskirin. Kahraman bîra dîtbarî ya ku ji îdealîzasyona fîgura jina Japonî heta kodên nûnertiya erotîk a shungayê û karakterên stîlîzekirî yên çanda manga ya hemdem dirêj dibe, di nav fîgureke yekane de ji nû ve rêk dixe. Berçavbûna birûyan, xuyabûna simêlê û hebûna maskeyê nîşan didin ku ev îdealîzasyon ne xwezayî ye û ne jî bi serê xwe pêk hatiye. Ew bi pêşxistina hin taybetmendiyên rû, paşvekişandina hinekên din û zêdekirina taybetmendiyên nû tê avakirin. Bi vî awayî, wêneya jina îdeal bi kodên xwe yên dîrokî re rû bi rû dimîne; erotîzm jî bêyî ku veguhere arzûyekê, vediguherê qada ku lê tê pirsîn ka bedewî, zayenda civakî û nasname li ser rûberê çawa têne hilberandin.
Helhoola, 2021. Oil on linen, 78 in. x 50 in. Photo credit: Jeff McLane.
EROTÎZM, TUNDÎ Û REJÎMA NÛNERTIYA BEDENÊ
Lêpirsîna Kahraman a têkildarî bedena jinê, di berhemên wê yên bi navê Say Aah û Helhoolayê de, bi rêya têkiliya rasterast a navbera beden û cebilxaneya rûxîner re formeke tundtir digire. Di her du berheman de jî cebilxaneya bi forma roketê wekî madeyeke biyanî ya ku ji derve li bedena fîgurê hatiye zêdekirin û di nav yekparebûna anatomîk de cih girtiye, xuya dike. Ev nesneya ku di yekê de bi dev û di ya din de bi organa zayendî re têkildar e, deverên taybet ên bedenê derbasî heman asta cîhana madî ya teknolojiya şer dike. Li vir têkiliya navbera beden û nesneyê, bi rûbirûbûna forma roketê ya sert, geometrîk û endustriyel û avahiya bedenê ya nerm û organîk ava dibe. Gerginiya resmê jî ji vê rûbirûbûna fîzîkî çêdibe: beden bi madîbûneke ku ne aîdî wê ye û sînorên wê dagir dike re xuya dibe. Ji ber vê sedemê, ev berhem di têgihiştina bedenê ya Kahraman de rewşeke girîng pêk tîne. Dema ku xemilandin û ebrû tevî fîgurê li rûbera tûvalê tên zêdekirin, cebilxane wekî nesneyeke derveyî ya ku derbasî nav bedenê dibe, sînorên wê binpê dike. Li vir beden êdî vediguherê qadeke ku hêzên madî û siyasî yên ji derve tên hewl didin têkevin hundirê wê. Forma falîk a roketê bêguman bîrxistineke zayendî diafirîne; lê ev bîrxistin xisleta madî ya nesneyê ya ku aîdî teknolojiya şer e ji holê ranake. Berevajiyê vê, nêzîkatiya navbera forma erotîk û fonksiyona rûxîner nîşan dide ku beden di heman demê de dikare ji aliyê arzû û tundiyê ve were dorpêçkirin.
Say Aah, 2021. Oil on linen. 68 x 42 in.
Di Say Aahê de temasa ku roket bi dev re datîne, mînakeke bi taybetî xurt a vê têkiliyê ye. Dev, benda bedenî ya axaftin, bêhnstandin, maçkirin, xwarin û arzûyê ye. Danîna roketê di vê vekirîbûnê de, nesneya şer bi yek ji qadên herî bingehîn ên pêwendî û têkiliya bedenî re rû bi rû dihêle. Di Helhoolayê de jî têkildarkirina cebilxaneyê bi organa zayendî re, heman destwerdana madî derbasî qada zêdebûn, kêf û mehremiyetê dike. Bi vî awayî di navbera her du berheman de têkiliyek ava dibe ku li ser dagirkirina bendên cihêreng ên bedenê ji aliyê heman hêza derveyî ve radiweste. Dev û organa zayendî, wekî deverên ku derbasbûna navbera hundir û derveyîya bedenê de herî berçav e, vediguherin xalên gerginiyê yên bingehîn ên resmê.
Di vê xalê de taybetmendiya formî ya roketê bi taybetî girîng e. Dema ku fîgurên Kahraman gelek caran bi rêya xêz, nexş, qumaş û rûberê di nav nîzameke dîtbarî ya bi hûrgulî kontrolkirî de tên avakirin, cebilxane wekî nesneyeke geometrîk a hişk xuya dike ku mîna ku ji derveyî vê nîzamê hatiye. Dema ku bi kevçî û xwarokên bedenê, xemilandinên rîtmîk ên qumaşê û fîzyonomiya stîlîzekirî ya rû re tê berhevkirin, forma endustriyel a roketê madîbûneke cuda pêşkêş dike. Bedena organîk û nesneya mekanîk, rûberê nerm û madeya hişk, nêzîkatiya hestyarî û hêza rûxîner di heman kompozîsyonê de bi hev ve tên girêdan. Ev rûbirûbûn, di heman demê de, derfetê dide Kahraman ku li ser wê yekê bifikire ka yekparebûna bedena jinê ji aliyê siyasî ve çawa dikare were binpêkirin. Şer li vir ne tenê bûyereke dîrokî ya li paşplanê ye û ne jî çarçoveyeke ku nasnameya fîgurê rave dike. Ew wekî madîbûneke ku rasterast di nav bedenê de cih digire, dikeve nav avakirina resmê. Hatina cebilxaneyê ya ji derve ber bi bedenê ve, dihêle em wê wekî hêzekê bibînin ku sînorên bedenê diguherîne, têkeve hundirê wê û yekparebûna wê ya anatomîk ji nû ve rêk dixe.
Têkiliya ku Kahraman bi erotîzmê re datîne, di ser eşkerekirina mercên bedenî yên ku nêrîna erotîk li ser wan radiweste re dixebite. Stîlîzasyona kevneşopiya fîgura Japonî, repertuwara erotîk a dîtbarî ya shungayê, kodên bedewiyê yên ku bedena jinê îdealîze dikin û forma madî ya roketê ya aîdî teknolojiya şer, hemû di heman rûberê de rû bi rû tên. Beden vediguherê qadeke madî ku arzû û tundî lê hevûdu dibirin, nesneyên derveyî dikarin têkevin hundirê wê û ew neçar dimîne ku yekparebûna xwe bi rêya van destwerdanan ji nû ve pênase bike. Bi vî awayî, Kahraman eşkere dike ka bedena jinê di dîroka hunerê de çawa hatiye erotîzekirin û di heman demê de nîşan dide ka beden li hemberî şer, desthilatî û rûxînê çawa madî dibe; hemû ev pirs di ser rûbera resmê de xuya dibin.
3 Bends, 2020, Oil on panel, 127 x 157.5 cm, 50 x 62 in
BEDENA AKROBATÎK Û BÎRA ÇANDÎ YA QUMAŞÊ
Di resmên Kahraman de beden wekî rûbereke ku ji aliyê hêzên dîrokî û çandî yên cihêreng ve hatiye formkirin tê avakirin. Pozîsyonên fîguran, nexşên ku li ser xwe hildigirin, têkiliyên ku bi hev re datînin û awayên pêşkêşkirina wan ji bo nêrînê, rasterast parçeyên vê avabûna dîtbarî ne. Ji ber vê sedemê, bedenên fîgurên jinan ên ku ditewin, li ser hev tên, bi hev ve têkel dibin an jî bi arasteya nesneyeke derveyî tên zorandin, nikarin tenê wekî tercîhên kompozîsyonel werin nirxandin. Ev pozîsyon beramberiyên resmî yên rejîmên dîtinê, arzûyê, estetîkê û desthilatê pêk tînin; ew rejîmên ku bedena jinê bi awayên diyarkirî berçav dikin. Di berhema Kahraman a bi navê 3 Bends de, tewandina bedenê ya bi awayekî akrobatîk herêma zayendî ya fîgurê dixe pozîsyona armanca rasterast a nêrînê. Ev poza ku sînorên nermbûna anatomîk zor dike, bi awayekî hatiye rêkxistin ku herêmeke mehrem a bedenê berçav bike. Dîsa jî, nixumandina vê herêmê bi nexşên geometrîk, qada ku nêrîn berê xwe didiyê ji nesneyeke teşhîrê ya erotîk derdixe. Lê herêma zayendî hema bêje di nav rûbera qumaşê de dihele, mold dibire, tarî dibe û bi nexşê re dibe yek. Ev yek sînorên navbera beden û tekstîlê nezelal dike û karakterekî serxwezayî dide dîmenê. Tiştê mehrem bi vî awayî hem berçav dibe hem jî bi rêya rûbereke çandî ji nû ve tê formkirin. Di 3 Bends de pozîsyona ku beden digire, di heman demê de nîzama dîtbarî ya ku vê pêşkêşiyê mimkun dike jî berçav dike.
Back Bend 2, 2020, Oil on panel, 121.9 x 147.3 cm, 48 x 58 in
Di vê xalê de bedena akrobatîk dibe referanseke girîng. Bedena akrobatîk ji bo ku tevgerên ku ji kapasîteya anatomîk derbas dibin berçav bike tê perwerdekirin; ditewe, diteqe û xwe vediguherîne formeke temaşeyê. Di fîgurên Kahraman de jî dûrketina bedenê ji sekna xwe ya asayî, forma ku nêrîn ji bedenê daxwaz dike eşkere dike. Nermbûn li vir vediguherê koreografiyeke ku diyar dike ka beden çawa were pêşkêşkirin. Vekirina, girtina, tewandina fîgurê an jî hilgirtina giraniya bedenekî din ji aliyê nîzameke dîtbarî ve tê diyarkirin. Bi vî awayî, beden vediguherê avahiyeke resmî ku bi nêrîna ku wê berçav dike re tê avakirin.
Ev mantiqa dîtbarî di resmên Kahraman de qadeke ku bi Surrealîzmê re jî têkildar dibe vedike. Parçekirin, tewandin, pirrkirin û têkildarkirina bedena Surrealîst bi nesneyên neasayî re nîşan dabû ku yekparebûna anatomîk ji bo resmê ne daneyeke neguherbar e. Di fîgurên Kahraman de jî beden di nav sînorên resmî de ditewe, tê qatkirin, pirr dibe û bi hêmanên cihêreng re têkiliyên nû datîne. Lê li vir armanca deformasyonê ne afirandina bedenekî tekîn an jî derveyî rastiyê ye; meseleya bingehîn eşkerekirina mercên ku nûnertiya bedenê diyar dikin e. Ji vî alî ve, di navbera têkbirina norma anatomîk ya bedena Surrealîst û veguhastina bedena jinê bo pozîsyonên dîtbarî yên diyarkirî ji aliyê Kahraman ve, dikare xizmeke formî ya rasterast were avakirin.
Lip Plants, 2023, Oil and acrylic on linen, 203.2 x 292.1 cm, 80 x 115 in
RÎTMA KOMPOZÎSYONÊ, AVAHIYA POLÎFONÎK Û DEMKÎBÛNA BÎRÊ
Di kompozîsyonên Kahraman de rîtm, di asteke bingehîntir de, ji rêkxistina madeyên cihêreng a di nav heman mantiqa pirrbûn û cuda bûnê de çêdibe. Beden, nexş, hêsirên çavan, formên nebatî, mûyên bedenê û tevgera ebrûyî, her çend hêmanên dîtbarî yên ji hev cuda bin jî, li ser rûbera resmê tevgereke wekhev nîşan didin. Pirr dibin, şax vedidin, bi hev re têkilî datînin û karakterekî hîbrîd ango melez qezenc dikin ku berdewamiya xwe ya formî di hêmaneke din de didomîne. Berhema Kahraman a bi navê Lip Plantsê vê ramana melezbûnê rasterast berçav dike. Li ser şaxên formên nebatî, li şûna ku kûlîlk vebin, lêvên rengîn vedibin; ev yek formê asayî û mantiqa pirrbûna xwezayî ya nebatê berevajî dike. Li hember vê, lêvên fîgurên jinan bêreng û di avahiyeke notr de ne. Xwarina lêvên rengîn ên ku li ser şaxan vedibin ji aliyê fîguran ve, sînorên navbera dev û nebatê hîn bêtir nezelal dike; dev êdî ji organeke bedenê derdikeve û vediguherê navgînekê ku formeke ku mezinbûna nebatî hilberandiye dixwe û wê derbasî hundirê bedenê dike. Bi vî awayî, tiştê nebatî û tiştê bedenî di heman çerxê de bi hev ve tên girêdan. Pirrbûna lêvên rengîn li ser şaxan, xwarina wan ji aliyê fîguran ve û vegera van forman bi rêya bedenê di nav gerîdeyê de, cihêtiya navbera hilberîn û vexwarinê jî derbasbar dike.
Di kompozîsyonê de pêkhateyên cuda berdewamiya formî û madî ya hevdu hildigirin. Ev têkilî di nav zêdebûna fîguran de jî didome. Ji nû ve derketina heman fîzyonomiyê di bedenên cuda de; her ku arasteya serî, arasteya milê, tewandina bedenê û awayên bi hev ve girêdana fîguran diguhere, heman tîpa dîtbarî formeke nû qezenc dike. Bi vî awayî fîgur wekî formên ku ji hev derdikevin û vediguherin hev tên dîtin. Di Lip Plantsê de melezbûn tenê mantiqa kolajê ya ku bi anîna cem hev a hêmanên cuda pêk tê nîne; ew formeke hebûna têkiliyî ye ku tê de beden bi tiştê nebatî re, mezinbûna organîk bi vexwarinê re, hilberîn bi ji nû ve formkirinê re û fîgurek bi fîgureke din re bi berdewamî cihê xwe diguherîne.
Plucked, 2024, Oil and acrylic on linen, 132.1 x 215.9 cm, 52 x 85 in
Ev avahiya organîk tenê di navbera bedenan de nayê avakirin. Di resmên Kahraman de formên nebatî û mûyên bedenê jî tevlî heman mantiqa pirrbûnê dibin. Di berhema Pluckedê de, vê carê çav û birû li ser şaxan vedibin. Di navbera mezinbûna nebatê ya bi şaxdanê, belavbûna mûyê ya ji kokê ber bi derve ve, dubarebûna nexşê ya li ser rûberê, veguherîna hêsirên çavan bo rêzika morîkan bi peyrewiya yekeyên piçûk û jêderketina fîguran ji hev de, nêzîkbûneke formî çêdibe. Her çend ev hêman aîdî madeyên, pîvan û qadên wateyê yên cuda bin jî, li ser rûbera resmê tevgereke wekhev nîşan didin. Ji navendekê ber bi derdorê ve diçin, pirr dibin, şax vedidin, bi hev re têkilî datînin û tevlî avabûna formeke din dibin. Bi vî awayî, tiştê nebatî nêzî tiştê bedenî, tiştê bedenî nêzî tiştê dekoratîf û tiştê dekoratîf jî nêzî formeke mezinbûna organîk dibe.
Ev nêzîkbûna formî, di resmê Kahraman de cihêtiya kevneşopî ya navbera zindî û nezindî de jî nezelal dike. Beden wekî organîzmayeke zindî, nebat wekî formeke zindî, mû wekî pêvekeke biyolojîk, hêsirê çavan wekî madeyeke bedenî û nexş wekî hêmaneke rûberê ya ku ji aliyê çandî ve hatiye hilberandin dikarin ji hev bên cudakirin. Lê di asta resmî de ev cihêtî bi heman qasî nayên parastin. Nexş bi awayekî organîk belav dibe, forma nebatî dişibe pêveka bedenî, hêsirê çavan nesneyî dibe û vediguherê morîkan, mû wekî xêzeke dekoratîf tê rêkxistin; beden jî bi her tiştê li derdora xwe re têkildar dibe û ji organîzmayeke girtî derdikeve. Rûbera Kahraman di vê wateyê de ekolojiyeke dîtbarî diafirîne ku tê de formên cuda yên hebûnê vediguherin hev. Di vê ekolojiya dîtbarî de dubarebûn tu carî ne dûbarekirina sade ya heman tiştî ye. Her dubarebûn cihêbûnekê dihewîne. Dema bedenek di bedenek din de ji nû ve diyar dibe pozîsyon diguhere; dema nexşek derbasî pîvaneke din dibe rîtm vediguhere; dema forma nebatî nêzî karakterê grotesk dibe qada wateyê diguhere; hêsirê çavan her ku tê dubarekirin ji xisleta xwe ya şil dûr dikeve û vediguherê nesneyeke madî. Ji ber vê sedemê, di kompozîsyonên Kahraman de rîtm bi domandina formekê di nav formeke din de, piştî ku ji sînorên xwe derbas bûye, derdikeve holê.
Ev avahî taybetmendiya polîfonîk a kompozîsyonê jî diyar dike. Polîfonî li vir ne tenê hebûna gelek fîgurên wekhev li ser heman rûberê ye; ew têkiliya navbera hêmanên formî yên cuda ye ku di nav pêkhatineke hevpar de, bêyî ku karaktera xwe winda bikin, bi hev re dikevin têkiliyê. Rîtma bedenê bi rîtma nexşê re, şaxdana nebatê bi pirrbûna mûyê re, rêzbûna hêsirên çavan bi tevgera rûberê re têkildar dibin. Tu hêman bi tevahî serbixwe nîne; lê tu yek jî bi tevahî di ya din de nahele. Yekparebûna kompozîsyonê ne tenê ji wekhevbûna hêmanan, lê ji domandina tevgera hevdu ya wan bi parastina cudahiyên xwe pêk tê. Dema ku nêrîn ji bedenan ber bi nexşan ve, ji nexşan ber bi formên nebatî ve û ji wir jî ber bi mû û hêsirên çavan ve derbas dibe, dişopîne ka ew çawa tevlî heman mantiqa pêkhatinê dibin. Bi vî awayî, rûber vediguherê qadeke ku tevgerên di pîvanên cuda de pêk tên bi hevdemî têne têgihiştin.
Ev forma pirrbûnê ji aliyê demkîbûna bîrê ve jî girîng e. Bîr li vir ne bi parastina dîmeneke ku berê temam bûye an jî bi vegerandina wê ya bê guherîn dixebite. Formek her carê ku ji nû ve derdikeve holê guherîneke nû derbas dike û ev guherîn wê vediguherê destpêka formeke din. Derketina heman fîzyonomiyê di bedenên cuda de, ji nû ve avakirina heman motîfê li ser rûberên cuda an jî domandina heman tevgerê di formeke din de, taybetmendiya hilberîner a bîranînê eşkere dike. Paşeroj her carê di nav formeke din de ji nû ve ava dibe. Ji ber vê sedemê, di resmê Kahraman de dem ji pêşketina xêzkî derdikeve û vediguherê demkîbûneke ku tê de form ji hev derdikevin û di nav hev de digerin. Paşeroj wekî îmagekê dikeve nav niha, li vir vediguherê û tevlî avabûna formeke din dibe. Bîr jî vediguherê awayê xebitîna kompozîsyonê bixwe. Dubarebûn û cihêbûn nîşan didin ka paşeroj çawa tê hilgirtin; pirrbûn û veguherîn jî nîşan didin ka paşeroj bi guherînê çawa didome.
NeuroBust no.5, 2022, Oil on linen, 88.9 x 88.9 cm, 35 x 35 in
REJÎMA BÊHNÊ: BÎRA BIYOLOJÎK A BEDENÊ
Di resmên demên dawî yên Hayv Kahraman de, pêkhatinên bi forma rûviyan ên ku ji bedenê derdikevin derve, yek ji avahiyên dîtbarî ne ku bi awayê herî rasterast sînorên anatomîk ên bedenê lêpirsîn dikin. Ev avahiyên organîk ên ku ditewin, girêk dibin, li hev dibezin û carinan li derdora fîgurê belav dibin, organeke ku di şertên asayî de di hundirê bedenê de veşartî dimîne, derdixin rûbera xuya ya resmê. Bi vî awayî, rûvî vediguherê qadeke ku pêvajoyên dehandinê, metabolîzmayê, jiyana mîkrobiyal û hestyariyê yên bedenê lê digihîjin hev. Di berhema Kahraman a bi navê NeuroBust no.5 de, derketina kordên bi forma rûviyan ji fîgura jinê, dorpêçkirina wê û girêkbûna wan bi fîgurê re, ne tenê sînorê anatomîk ê navbera hundir û derveyî vedike ji bo ji nû ve ramandinê, lê her weha têkiliya kevneşopî ya navbera beden û trawmayê jî dixe nav pirsê. Derketina derve ya ku bi awayekî asayî bi têkçûna yekparebûna bedenê re tê têkildarkirin, li vir wekî encama qelişîneke trawmatîk xuya nake; belkî vediguherê beramberiya formî ya temasa berdewam a navbera pêvajoyên hundirîn ên bedenê û derveyî. Bi vî awayî, trawma ji bûyereke derveyî ya ku yekparebûna bedenê têk dibe derdikeve û di heman astê de bi derbasbûnî, hestyarî û tevgerên biyolojîk ên ku beden jixwe hildigire re tê fikirîn.
Girîngiya bingehîn a van forman ên ku ji fîgurê derdikevin derve, ew e ku organeke ku divê di hundirê bedenê de be derdixe derve. Rûvî, bi veqetîna ji fonksiyona xwe ya anatomîk, vediguherê organîzmayeke dîtbarî ya ku li ser heman rûberê dilive, ditewe û pirr dibe. Di vê xalê de, cihêbûneke teqez a navbera rûvî û fîgurê avakirin her ku diçe zehmettir dibe. Labîrentên organîk ên ku Kahraman di vê seriyê de pêş xistine, bi awayekî tên sêwirandin ku li gel rûviyan girêdanên norolojîk û avahiyên rîşalî yên li hev pêçayî jî tîne bîra mirov. Ev gerîde pêdiviya ji nû ve fikirîna li ser sînorê navbera hundir û derveyîya bedenê derdixe holê. Dema ku anatomiya modern mêldar e bedenê wekî sîstemeke girtî ya ku ji organ û fonksiyonên ji hev cudakirbar pêk hatiye pênase bike, lêkolînên mîkrobiyomê nîşan dane ku bedena mirov ekosîstemeke tevlihev e ku bi gelek mîkroorganîzmayan re bi hev re dixebite. Li vir derbasbûniya bedenê dibe pirsgirêkeke epîstemolojîk jî. Dema ku anatomî bedenê wekî nesneyeke ku dikare bê pîvan, bê senifandin û sînorên wê bên diyarkirin pênase dike, fîgurên Kahraman bi formên ku van sînoran bi berdewamî binpê dikin re rû bi rû dimînin. Organ derdikeve derve, rîşal vediguherê formeke din, tiştê mîkrobiyal tevlî materyalê resmê dibe û beden bi pêkhatinên organîk ên derdora xwe re di heman asta formî de cih digire. Bi vî awayî, zanîna ku li ser bedenê hatiye avakirin jî stabîlbûna xwe winda dike. Fîgur êdî wekî avahiyeke têkiliyî ya ku bi formên jiyanê, madeyan û pêvajoyên cihêreng re heye, diyar dibe. Eleqeya Kahraman jî tam di vê xalê de kom dibe: rûvî vediguherê bendeke biyolojîk ku dide fikirandin mirov ne hebûneke ku di nav sînorên xwe de temam bûye ye, lê bi zindiyên din re di nav danûstandineke berdewam de ye. Lêkolînên ku hunermend li ser neurozanistî, îmunolojiya mirov û mîkrobiyoma rûviyan kiriye, dihêlin ku îmajên rûviyan ên di resmê de ji xwendina wan a wekî sembola trawmayê derbas bibin û biçin ber qadeke ramana biyolojîk a berfirehtir.
Rejîma bêhnê jî li vir dikeve dewrê. Dîtin, di ramana estetîk a modern de, gelek caran pozîsyoneke hestyarî ya xwedî îmtiyaz dagir dike ku xwe dispêre mesafeyê, têgihiştina formê û rêkxistina rûberê. Bêhnkirin ise ezmûneke hestyarî ye ku ji sînorên rûbera bedenê derbas dibe; û ji ber ku bi pêvajoyên wekî derdan, dehandin, fermantasyon, rizîn û metabolîzmayê re têkildar e, zehmettir tê kontrolkirin. Derxistina rûviyan ji bedenê derve ji aliyê Kahraman ve van pêvajoyên nexuya rasterast nîşan nade; lê şopên wan ên hestyarî derbasî qada dîtbarî dike. Organên tewandî yên ku ji valahiya zik derdikevin, li hember temaşevan wekî pêkhatineke xuya dibin ku di warê zihnî de bêhna bedenî û danûstandineke madî tîne bîra mirov. Bi vî awayî, resim dema ku di nav sînorên tiştê dîtbarî de dimîne, di heman demê de xeyalgeheke bêhnî (olfaktîf) jî dixe tevgerê.
Entanglements with torshi no.2, 2022, Oil and torshi on linen, 177.8 x 177.8 cm, 70 x 70 in
Di vê xalê de bêhn, di asteke bingehîn de, bi vê yekê re têkildar e ku kîjan pêvajoyên bedenî wekî xuya û kîjan jî wekî nexuya tên qebûlkirin. Dema ku bedena lûs, girtî û bêbêhn ji aliyê estetîkî ve tê îdealîzekirin, pêvajoyên wekî rûvî, derdan, mîkrop, pîsî û rizîn piraniya caran ji qada nûnertiya bedenê tên dûrxistin. Resmê Kahraman vê cihêbûnê berevajî dike û madîbûna bedenê ya ku hatiye paşvekişandin berçav dike. Rûviyên ku ji bedenê derdikevin derve jî tam ji ber vê sedemê wekî destwerdaneke li hember estetîkkirina stêrîl a bedenê dixebitin. Têkiliya ku hunermend bi torshiyê re datîne nîşan dide ku ev ramana biyolojîk tenê di asta mijarê de namîne. Bikaranîna rengê şileya ku ji çewendera fermentekirî tê bidestxistin di resmên xwe de, jiyana mîkrobiyal tevlî pêvajoya hilberîna madî ya resmê dike. Fermantasyon bi xwe li vir girîng e: veguherîna sebzeyê bi rêya bakteriyan, li kêleka veguherîna formî ya ku hunermend li ser rûbera resmê pêk tîne tê danîn. Bikaranîna torshiyê ya ji aliyê Kahraman ve, têkiliya sîmbiyotîk a navbera bedena mirov û mîkroorganîzmayan ji rêya materyalê bixwe vedike ji bo ramandinê.
Rûvî, mû, rîşal, pêkhatinên nebatî û avahiyên organîk ên ku li hev pêçayî ne, di nav heman gerîdeya dîtbarî de nêzî hev dibin. Li vir her form vediguherê yek ji xuyangên cihêreng ên pêvajoyên hevpar ên wekî mezinbûn, pirrbûn, rîşalbûn, girêkbûn û veguherînê. Sînorên navbera zindî û nezindî, organ û nebat, beden û derdorê ji ber vê sedemê wekî kategoriyên sabît naxebitin. Form dest pê dikin ku ji hev derkevin, li hev bên zêdekirin û di nav xwe de ji nû ve bên rêkxistin. Berhemdariya formî ya ku berê di hêsirên çavan, nexşan û fîgurên ku pirr dibin de hatibû dîtin, li vir derbasî asteke biyolojîk dibe. Form wekî organîzasyoneke ku bi berdewamî çêdibe diyar dibe. Girêkbûna rûviyan, tengbûna wan, derketina wan derve û ji nû ve rêkxistina wan li derdora fîgurê, dide fikirandin ku trawma ne tenê bûyereke paşerojê ya xêzkî ye, lê ezmûneke ku di bedenê de dîsa û dîsa tê hilberandin e. Ji vî alî ve, îfadeya “gut feeling” a di navê seriya Gut Feelingsê de bi taybetî girîng e: rûvî wekî qadeke ku sezgî, hestyarî û bîra bedenî lê digihîjin hev tê destgirtin.
Torshi vine, 2022, Oil and torshi on linen, 177.8 x 177.8 cm, 70 x 70 in
Ji vî alî ve, di berhemên demên dawî yên Kahraman de biyolojî, ekolojî û beden ne temayên ji hev cuda ne. Rûvî di resmê de hem organeke anatomîk e, hem qadeke ku trawma lê girêk dibe, hem jî nîşangireke madî ya têkiliya sîmbiyotîk e ku mirov bi formên din ên jiyanê re datîne. Formên organîk ên ku ji zik derdikevin derve, kevneşopiya nûnertiyê ya ku bedenê wekî yekpareyeke girtî ava dike ji hundir ve têk didin. Hundir li derve vedibe; organ vediguherê rûberê; rûber jî ji nû ve wekî tevineke zindî ditewe, pirr dibe û belav dibe. Taybetmendiya Kahraman jî tam li vir derdikeve holê. Hunermend ne tenê bedenê wekî hilgirê nasname, zayenda civakî an trawmayê dinirxîne, lê di heman demê de pêşdîtinên ontolojîk ên li ser vê yekê ku beden çi ye jî di nav avabûna formî ya resmê de dixe nav lêpirsînê. Nêzîkbûna rûvî, mû, rîşal, hêsirên çavan, nexş û fîguran di nav heman mantiqa pirrbûnê de, hiyerarşiya ku bedena mirov ji pêkhatinên din ên madî û zindî bi awayekî teqez cuda dike qels dike. Resim bi vî awayî vediguherê organîzasyoneke ku beden bi xwe lê bi berdewamî tê hilberandin, vediguherê û bi formên din ên jiyanê re dikeve têkiliyê.
BEDENA DERBASBAR Û HEYÎNA TÊKILIYÎ
Di pratîka Hayv Kahraman de beden qadeke çêbûnê ye ku pêvajoyên dîrokî, çandî û biyolojîk ên cuda tê de bi hev re dikevin têkiliyê. Fîgurên hunermend eşkere dikin ku nasnameyek çawa di nav têkiliyên dîtbarî, çandî û bedenî de form digire. Hevhatina repertuwarên wekî mînyatûr, tekstîl, kevneşopiya fîgura Japonî, ebrû, anatomî û mîkrobiyolojiyê li ser heman asta resmî encama vê nêzîkatiyê ye. Ev avahiya pir-qatmanî ji bo têgihiştina cihê Hayv Kahraman di nav hunera Kurdî ya hemdem de jî girîng e. Di resmên wê de ezmûnên dîrokî û civakî bi rêya beden, sekn, cil û berg, nexş û nêrînên fîguran tevlî avabûna madî ya resmê dibin. Kodên dîtbarî yên wekî bedewî, zayend, arzû, xwe-pêçan, teşhîr û xemilandin, ji çavkaniyên dîrokî û cografîk ên cihêreng tên hilgirtin û li ser bedena jina Kurd ji nû ve form digirin û têkiliyên nû ava dikin. Bi vî awayî, bedena Kurd ji nîşangireke nasnameya diyarkirî derdikeve û vediguherê rûbereke resmî ya ku nîşan dide nirxên estetîk, normên zayenda civakî û îmajên çandî di nav dîrokê de çawa bedenî bûne. Taybetmendiya Kahraman li vir di vê yekê de berçav dibe ku ev kod li ser heman bedenê dixe nav gerîdeyê bêyî ku wan bi tenê bi çavkaniyeke çandî ve girêbide. Referansên ku ji îdealên bedewiya Japonî heta kevneşopiyên xemilandinê yên Rojhilata Navîn, ji zimanê dîtbarî yê şer heta avahiyên biyolojîk dirêj dibin, li ser bedena jina Kurd rû bi rû tên û tevneke dîtbarî ava dikin ku ezmûna wê ya dîrokî û çandî pirr dike.
AntiBody outpour, 2021 Oil on linen 88.9 x 88.9 cm 35 x 35 in
Ji ber vê sedemê, pratîka Kahraman qada nûnertiyê ya hunera Kurdî ya hemdem ber bi meseleyên bedenê, dîtinê û hilberîna zanînê ve berfireh dike û wê digihîne pozîsyoneke taybet. Hunermend ezmûnên dîrokî û siyasî wekî hêmanên ku avabûna formî ya resmê fîguratîf diyar dikin digire dest. Fîgur vediguherê rûbereke ku tê de nêrîn, arzû, senifandinên civakî, mekanîzmayên dîsîplînê û bîr digihîjin hev. Di vê perspektîfê de, dema ku xweseriya ezmûna Kurdî tê parastin, formên ku ew di nav resmê de digire bi rejîmên dîtbarî û zanînê yên berfirehtir re tên têkildarkirin. Bi vî awayî, resmê Kahraman qadeke lêkolînê ava dike ku tê de tê lêgerîn ka ev ezmûn bi rêya bedenê, rûberê, nexşê, rengê û fîgurê çawa vediguherê formeke hizrî. Berfirehiya hizrî ya ezmûna Kurdî di nav hunera hemdem de jî tam li vir fireh dibe: bi parastina taybetmendiya xwe ya dîrokî, dibe parçeyek ji nîqaşeke berfirehtir a li ser vê yekê ku beden çawa tê dîtin, pênasekirin û watedarkirin.
Wekî encam, resmê Kahraman wekî rûbereke dînamîk xuya dike ku tê de îmaj û formên çandî yên ji paşerojê hatine wergirtin di nav têkiliyên nû de ji nû ve tên rêkxistin. Fîgur li ser vê rûberê di nav pêvajoyên pirrbûnê, bihevketinê, veguherînê û temasê de form digire. Têkiliyên ku beden bi bedenên din, nexşê, ebrûyê, hêsirên çavan û formên cuda yên jiyanê re datîne, tevgera bingehîn a ramana resmî ya Kahraman pêk tînin. Ev tevger di hunera Kurdî ya hemdem de perspektîfeke taybet derdixe holê ku form, hest û hebûnê bi rêya avabûna wan ve digre dest. Di resmê Kahraman de nasname dikare wekî rewşeke berdewam a çêbûnê were fikirîn ku di nav têkiliyên navbera bedenan, bîran, formên çandî û pêvajoyên jiyanê de herdem ji nû ve form digire. Avahiya vekirî ya resmê jî bersiva vê hebûna têkiliyî ye; pratîkeke ramana dîtbarî pêşve dibe ku demên cuda, bedenên cuda û formên jiyanê yên cuda li ser heman rûberê digihîne hev.
Şîrove
00